hy    |   fr

Բարեբախտագոյն, Գունի, Ից

adj.

Առաւել բարեբախտ. աջողագոյն, ուշիմ. լաւ եւս.

Յետ՝ բարեբախտագոյն պատերազմաւ՝ գոթացն յաղթութեամբ դարձի. (Խոր. ՟Գ. 29։)

Զբարեբախտագոյնսն ի նոցանէն ընդունելով վայելս։ Ի բարեբախտագոյն եղելոց աշակերտացն. (Պիտ.։)