Այծարած, ից

s.

ԱՅԾԱՐ կամ ԱՅԾԱՌ. Անուն ծառոյ;
cf. ԿԱՂԱՄԱԽ.

adj. s.

Հովիւ արածօղ այծից. քէլի չօպանը.

Զայծարածն կամ զհովիւն. (Մագ. ՁԱ։)

Հովիւ էի ասէ, եւ այծարած. (Սարգ. ՟ա. պետ. ՟Թ.)

Անդ այծարա՞ծ է՝ թէ դիւարած. (Մամիկ.։)