s.

ՇՈՒՇ կամ ՇՈՒՇԱՅ. Ռամկականն բառիս ՇԻՇ. շիշէ.

Ա՛ռ շուշ մի, եւ թաթխէ՛ ի կաթն. (Վստկ. ՟Յ՟Լ՟Բ։)

adj.

Գործեալ ի զարդուց ի ձեւ շուշանի. յն. գործ շուշանի.

Ի վերայ գլխոյ սեանցն գործ շուշանագործ. (՟Գ. Թագ. ՟Է. 19։)

Կազմէր զտաճարն գեղապարունակ շուշանագործ հրաշիւք. (Գանձ.։)