cf. Վարճող.
cf. ՎԱՐՃՈՂ
• , որ և վարճող, վարժող «մի տե-ռաև անպիտան խոտեղէն» Վստկ. 32 (ՆՀԲ համարում է «վարսակ», ՀԲուս. § 2885 «վարսնակ» արաբ. և լտ. alka). որից վար-ճոխուտ «վարճոխներով լի (հող)» Վստկ. 33. Բառիս նշանակութիւնը ճշտելու համար հմմտ.՝
• ԳՒՌ.-Մշ. վարժոխ «մի տեսակ խոտ, որ տաււարր ուտում է»։