Պօղոսի ետ՝ ի մելիտեայ ի կղզւոջ անդ խածեալ ի խարբէ անտի՝ զանվնասութիւն. (Կոչ. ՟Ժ՟Ե։)
Երագունք (են փորձութիւնք), եւ անվստահանալիք. (Եփր. յաւետար.։)
Անմեղս եւ անվրիպութիւնս (այսինքն անվրիպութեամբ) ըստ քրիստոսի հետոցն ընթանայ. (Նար. ՟Հ՟Ե։)
Ընթերցի՛ր զառաջագոյն բանսն, եւ ուսցիս զանվրիպութիւնսն. (Եփր. աւետար.։)
Դոմետիանոս զանփայտակերտ մեհեանն կազմեաց. (Եւս. քր. ՟Բ։ յն. զանփայտ։)
Դոմետիանոս զանփայտակերտ մեհեանն կազմեաց. (Եւս. քր. ՟Բ։ յն. զանփայտ։)
Եւ դու տե՛ս զաւետարանչին զանփառասէր միտսն. (Շ. մտթ.։)
Աշխարհաքարոզ զնորա ուղղութիւնսն աւետարանաւն արար. (Խոսր.։)
εὑτέλεια. vilitas. Յետնութիւն. անպիտանութիւն. յոռութիւն.
Միջամուխ լեալ աջողաձեռն նետաձգութեամբ. (Յհ. կթ.։)
Առբերիլ. ի վերայ գալ իւր կամ իրերաց. շրջաբերիլ. յետս դառնալ. պտըտիլ, դառնալ ի վրայ, կամ իրարու վրայ գալ.
Զո՛վ ասէ խնդրէք. եւ ամենեքեան յետս առածեալ հարան զգետնի. (Ոսկ. ես.։)
Այսուհետեւ առանձնեա՛ թաղել մկրտութեամբ։ Առանձնէի՞ր ապտակն վերջին։ Առանձնեաց (զխրատ օձին) քան զտեառն. (Սեբեր. ՟Ժ։)
ԱՌԱՔԵԼԱԾԱՆՕԹ ԼԻՆԵԼ. Ծանօթ եւ տեղեակ լինել առաքելական վարդապետութեան։ (Ագաթ.։ Կորիւն.։)
Աստուածամարտութիւն կայենի. (Եփր. աւետար.։)
Աստուածարեալ այր, կամ հայրապետ. (Պիտ.։)
Իսկ արգելաւորն առաքեաց, եւ ասէ, ո՛չ եթէ անխօս էր եւ այլն։ Եկեսցեն հարսունք ի տեսանել զքեզ, եւ արգելաւորք ի վարդապետութիւն քո. (Վրք. հց. ձ։)
Մարգարէացաւ ի վերայ ձեր. զոր եւ այժմդ արդիւնաւոէք։ Ի միտ առեալլ ըստ օրինակին արդիւնաւորեսջիք առ միմեանս։ Ոչ որ վարդապետեցան՝ են երանելիք, այլ որք արդիւնաւորեցին զվարդապետեալսն. (նանայ։)
(կայէն) յետ արեանապարտ լինելոյ՝ ի գոչման արեանն խոստովանի, եւ շահի ինչ ոչ. (Մաշկ.։)
Ըզհրասէրն ետուն ի հարսանիսն երկնից, ընդ որս եւ մտին արեաներանգ զգեստուք. (Շ. տաղ.։)
ԱՐՀԵՊԻՍԿՈՊՈՍ կամ ԱՐՀԻԵՊԻՍԿՈՊՈՍ եՊԻՍԿՈՊՈՍ ԱՐՀԻ. որ եւ ԱՐՔԵՊԻՍԿՈՊՈՍ. Բառ յն. արխիէբի՛սգօբօս. Եպիսկոպոսապետ. դիտապետ. պատրիարգ.
περίεργος curiosus Որ ի խնդիր է աւելորդաց. զրախնդիր. հետաքրքիր. ընդվայրաքնին.
Բազմայրն գոլ հետզհետէ. իսկ միանգամայնն՝ է պոռնկութիւն. եւ յայս միտ ասի.
πολυήμερος multorum dierum Բազում աւուրց. ի բազում աւուրց հետէ եղեալ, եւ տեւօղ ընդ բազում աւուրս. շատ օրուան.
Եօթներեկաւն զաւագսն եւ զբազմօրեայ տօնս բաշխեալ ետ. (Փիլ. ՟ժ. բան.։)
Որ յԱդամայ հետէ բազումժամանակեայ արգելեալ կային. (Կոչ. ՟Դ։)
cf. Քերովբիմ.
Ձգեաց քերոբ մի զձեռն իւր ի միջոյ քերովբէիցն։ Ի մէջ հրոյն՝ որ էր ի միջոյ քերովբէիցն։ Ընդ օծելոյ քրովբէին ետու զքեզ ի լեառն Սուրբ Աստուածոյ։ Ի լեռնէն Աստուածոյ իջոյց զքեզ քերովբն վարսաւոր։ Հրամայեաց քերովբէից՝ բոցեղէն սրոյ շուրջանակաւ պահել զճանապարհս ծառոյն կենաց. (Եզեկ. ՟Ժ. ՟Ի՟Ը. ՟Խ՟Ա։ Ծն. ՟Գ. 24։)
Եթէ քերովբին, եթէ սերովբին. (Եփր. աւետար.։)
cherub;
cherubim.
Ձգեաց քերոբ մի զձեռն իւր ի միջոյ քերովբէիցն։ Ի մէջ հրոյն՝ որ էր ի միջոյ քերովբէիցն։ Ընդ օծելոյ քրովբէին ետու զքեզ ի լեառն Սուրբ Աստուածոյ։ Ի լեռնէն Աստուածոյ իջոյց զքեզ քերովբն վարսաւոր։ Հրամայեաց քերովբէից՝ բոցեղէն սրոյ շուրջանակաւ պահել զճանապարհս ծառոյն կենաց. (Եզեկ. ՟Ժ. ՟Ի՟Ը. ՟Խ՟Ա։ Ծն. ՟Գ. 24։)
Եթէ քերովբին, եթէ սերովբին. (Եփր. աւետար.։)
to detach, to separate, to extrange, to remove, to take away;
— ի ստենէ զորթն, — զմանուկն ի կաթին սովորութենէ, to wean;
— զսիրտ յաշխարհէ, ի հեշտութեանց, to wean or detach one's heart from worldly matters.
Քեցեցէ՛ք զորդիսն (այսինքն զորթսն) ի հետոց նոցա ի տուն. (՟Ա. Թագ. ՟Զ. 7։)
Զերնջոցն զորթսն անջրպետեալ քեցիցեն։ Մոցել քեցել ի կաթինն սովորութենէ։ Եւ խաչին եթէ զհովիւն քեցիցես, կորուսանես զբանաւն. (Ոսկ. մտթ. եւ այլն։)
horse laugh, loud lough.
Ծաղր այնուհետեւ, ժպտումն, ժպտումն, քեքումն, եւ քնքումն. (Վրք. հց. ձ։)
sectarian.
ՔԷՇԱԿԱՐԿԱՏ կամ ՔԷՇՏԱԿԱՐԿԱՏ. Կարկատօղ զքէշ. կցկցելով հնարօղ դենի կամ աղանդոյն իրիք. աղանդապետ.
Չի՛ք նոցա խեղճ կամ խեթ յետ մկրտութեան յօրինաց անտի։ Նա արդարացուցանէ զիս ի մէջ խղճի եւ խեթի. (Եփր. հռ. եւ Եփր. ՟ա. կոր.։)
Գուշակեաց զանսերմն զծնունդ քո ... եւ յետ ծննդեան մնալով կոյս։ Յղութիւն անսերմնական, ծնունդ անարատ։ Ծննդեամբ սուրբ կուսին յայրն բեթղեհէմ. (Շար.։)
Այգի կամարարի տունն իսրայէլի է։ Այսպէս ասէ տէր կամարար. (Եփր. աւետար.։)
Զդպրապետ իշխան զօրուն զկարգիչ ժողովրդեան երկրին. (՟Դ. Թագ. ՟Ի՟Ե. 19.)
Աղբիւրդ լուսոյ մերիամ, հայցեսցե՛ս յորդւոյ քումմէ՝ պարգեւել զկեցուցաբեր փրկութիւն իւր՝ ամենայն ճշմարիտ երկրպագուաց իւրոց. (Պետր. սիւն.։)
Կորստախառն խոնարհութիւն աշխարհիս. այսինքն հետ զհետէ վատթարանա՝ն, որ տանի՝ ի կորուտ Եփր. (դտ.։)
ԿՏՐՈՒԿ ԽՈՏՈՅ. Մնացեալ խոտն ի գետնի յետ կարելոյ։ (Վստկ. ՟Ի՟Գ։)
ԿՐՃԻՄ ԿՐՃԻՄՔ ԿՐՃԻՄՆ. μέσον spatium διάφορον discrimen διάστημα intervallum κώλυμα obstaculum μεσότοιχα medium murum. (որպէս կիրճ իմն) Ընդ մէջ անկեալ ինչ իբր խափան կամ որոշիչ. միջնորմն. անջրպետ. խտրոց. խտիր. տարբերութիւն. արգելք. խոչ ընդ ոտն. դժուարութիւն.
Տնօրինել հանգունատիպ քահանայապետին մերոյ քրիստոսի։ Իւրաքանչիւր ոք ի նոցանէ հանգունատիպ բանից ընկերի իւրոյ շարժեաց զլեզու իւր. (Լմբ. պտրգ. եւ Լմբ. ովս.։)
Հարկեցուցիչ բան, կամ հրաման, կամ պատճառ. (Սարգ. ՟ա. պետր. ՟Է։ Վրդն. սղ.։ Գր. հր.։)
Ո՞վ ոք (իշխեաց) զոսկեփետուր վարուժանն իմ հաւահար առնել. (Արծր. ՟Դ. 12։)
Եթող նոցա զգիրս աւետարանին մատթէոսի հեբրայեցերէն գրով. (Եւս. պտմ. ՟Ե. 10։)
ՀԵՌԱԿԱՅՈՒԹԻՒՆ ՀԵՌԱԿԱՑՈՒԹԻՒՆ ՀԵՌԱԿՑՈՒԹԻՒՆ. διάστημα distantia. Հեռաւորութիւն, եւ միջոց. տարակացութիւն. անջրպետ.
ՀԵՐԵՍԻՈՎՏԱՅՔ կամ ՀԵՐԵՍԻՈՏԱՅՔ ՀԵՐԵՍԻՈՎՏՔ կամ ՀԵՐԵՍԻՈՏՔ. Բառ յն. αἰρεσιώτης, -τες . այսինքն Հերետիկոսք. (Կոչ. ՟Զ. ստէպ։)
cf. ՀԵՐՁՈՒԱԾԱԿԱՆ. որպէս Հերետիկոսական.
Հերձուածողական դաւանութիւն, կամ կարծիք, կամ չարափառութիւն, կամ պտոյտք. (Նար. մծբ.։ Սարգ. ՟ա. պետր. ՟Ը։ Սարգ. ՟բ. պետ. ՟Ե։ Պրպմ. ձ։ Լծ. կոչ.։)
Սուղ փաղառութիւն. հի՛զան, նետող. եւ այլն. (Թր. քեր.։)
Զի անտաղտուկ առնիցէ զբանն եւ ամենեցուն հորդիցէ (յն. բացցէ) զվարդապետութեանն ասպարէզս. (Ոսկ. մ. ՟Ա. 15։)
Մեծ են ստացուածք հրամանական կամաց վարդապետութինքն. յն. մի բառ. (Կոչ. ՟Դ։)
Կարգ ունի հետեւումն հրամանական աղօթիցն. (Լմբ. պտրգ.։)
Պետրոս հաւատովն մեծատուն էր զայսպիսիս հրաշագործել. (Սարգ. յկ. ՟Զ։)
Ի կապոյտ դաշտին, կամ զհետ եղջերուաց ձիարձակ լինել. (Ագաթ.։ Փարպ.։)
(ըստ յետին գրչաց) cf. ՃԵՄԻՄ. ըստ նախնեաց)
Նաւապետ մակացու եւ հմուտ։ Մակացու աջոյդ վերծանեալ զտառ. (Մագ. ՟Ա. ՟Ծ՟Դ։)