hy    |   fr

Զտիչ

s. adj. chem.

refiner;
depurative;
— սիւնակ, refiner, beater.

adj.

Զտօղ. որ զտէ, պարզէ.

Ըմպել զբաժակ մարտիրոսութեան զզտիչ հրոյն (կամ հրովն) ընտրութեան. (Ագաթ.։)

Մաքրարար եւ զտիչ ամենայնի. (Շ. բարձր.։)