Մեծաբարբառ

cf. ՄԵԾԱՊԷՍ. (անհարթ թարգմանութեամբ)

Տունկք ի յերկիր ստորագնելոյն՝ եւ առ ի բարձունս վերընթանան մեծաբար. (Ոսկ. ի ծն. քրիստոսի.։)

adj.

μεγαλόφωνος magnisonus, altisonus. Ի ձայն մեծ բարբառեալ. մեծաձայն. բարձրաբարբառ.

Մեծաբարբառ գոչումն։ Մեծաբարբառ ձայնիւ որոտալ կամ ասել։ Մեծաբարբառ ողբով հառաչել. (Կոչ. ՟Գ։ Եղիշ. ՟Գ։ Ճ. ՟Բ.։)

adv.

Կամ իբր մ. μεγαλοφόνως magna voce, alta vel excelsa voce. Մեծաւ բարբառով. գոչմամբ. մեծաձայն. ի ձայն բարձր.

Մեծաբարբառ աղաղակել, կամ գուշակել. հնչեցուցանել, լալ. (Ծն. ՟Լ՟Թ. 15։ Նար. ՟Ծ՟Բ։ Ոսկ. մ. ՟Բ. 5։ Կոչ. ՟Դ։ Նանայ.։ Իսիւք.։)

Որդին որոտման համարձակապէս մեծաբարբառ մտանէ աւասիկ. (Ոսկ. յհ. ՟Ա. 1։)