hy    |   fr

Սահմանափոխութիւն, ութեան

s.

change of the ancient laws or statutes;
transmigration, emigration.

ՍԱՀՄԱՆԱՓՈԽ ԼԻՆԵԼ. Փոխել ի սահմանէ անտի.

Սպասեալ ակնունէին արարածք արարչին՝ սահմանափոխս լինել. (Վրդն. ծն.։)

s.

Փոփոխութիւն սահմանաց եւ կարդաց.

Զայս սահմանափոխութիւնս նախ քանանացիքն անցին զանիծիւքն. (Եղիշ. յես.։)

Ժառանգեցին զկրկնակի նզովքն նոյի, զծիծաղելոյն եւ զսահմանափոխութեանն. (Միխ. աս.։ 3)

Warning, the forms presented in the tables below may not be evidenced in classical texts. The hypothetical forms will soon be indicated as such.
Singulier Pluriel
nominatif սահմանափոխութիւն սահմանափոխութիւնք
accusatif սահմանափոխութիւն սահմանափոխութիւնս
génitif սահմանափոխութեան սահմանափոխութեանց
locatif սահմանափոխութեան սահմանափոխութիւնս
datif սահմանափոխութեան սահմանափոխութեանց
ablatif սահմանափոխութենէ սահմանափոխութեանց
instrumental սահմանափոխութեամբ սահմանափոխութեամբք