Վշտաբերութիւն, ութեան

adj.

κίνδυνος . Որ ինչ բերէ զվիշտ. նեղիչ.

Ասացից վշտաբեր գոլ մանկանցն զբազմուսումնութիւն. (Պղատ. օրին. ՟Է։)

Ձեռք՝ որ լքան ի կթել զպտուղ վշտաբեր հոգւոյ եւ մարմնոյ. (Մեկն. ղկ.։)

s.

(գուցէ գրելի երբեմն եւ Վշտաբերութիւն, զոր տեսցես). Վշտակրութիւն. աղէտք. ցաւ. չարիք. կիրք.

Վշտաբերութիւն յանձին ցուցանելոյ։ Ամենայն վշտաբերութիւնք (կամ վշտաբերութիւնք) ճգնութեանց. (Ոսկ. մ. ՟Ա. 10։ Եփր. կամ Մանդ. պհ.։)

Ի հրաշափառ գալստեան իւրոյ հայրական փառօք՝ կոծեալ ողբասջիք զանմխիթարելի վշտաբերութիւն. (Զքր. կթ. ի չրչրնս.։)