small stone, pebble, gravel;
— նաւու, ballast.
ψῆφος, ψηφίς, κάχληξ, χάλιξ calculus, lapillus. Մանր քար. կոպիճ. խոշոր աւազ.
Իբր զկաթ ջրոց ի ծովէ, եւ զխիճ յաւազոյ. (Սիր. ՟Ժ՟Ը. 8։)
Քաղցրացաննմա խիղճք հեղեղատի. (Յոբ. ՟Ի՟Ա. 33։)
Եւ ոչ խիճ ձեռն ի քար ձգելոյ։ Կէսք զաւազն զխւճն հողախառն ի վերայ արկանէին. (՟Ա. Մակ. ՟Ժ. 73։ ՟Բ. Մակ. ՟Դ. 41։ Զխիղճն եւ զշաղախ. Նեեմ. ՟Դ. 17։)
Ի խճէ հեղեղաց. (Իսիւք.։)
Զմրգարիտս քամահեն, եւ զքարինս պայծառս խիճք. (Առ որս. ՟Է։)
Կապակցութիւն խճիցն եւ այլոց նիւթոց (ի շինուածի). (Յհ. իմ. եկեղ.։)
• (յետնաբար ի հլ.) «քարի մանրուք, քարի մանր կտորտանք, կոպիճ» ՍԳր. Յհ. իմ. եկեղ. որից խճաքար Սիր. իբ. 21. խճա-մած Նչ. եզեկ. խճել «կրի մէջ խիճ խառնել՝ ծեփելու համար» Երզն. մտթ. 462. Տօնակ. խճեայ Ճառընտ. մանրախիճ Յոբ. ը. 17. Կոչ. 245 (տպ. մանրխիճ)։ Նոր գրականի մէջ ու-նինք խճուղի։
• Չուբինով, Dict. Géorg. համեմատում է վրաց. կաժի «գայլախազ, հրահան» բառի հետ։ Հիւնք. հանում է ցեխ բա-ռից։ Հ. Ս. Երեմեան, Բազմ. 1900, էջ 8 ևռում է գերմ. Kies «խիճ» բառին։ Ա-ճառ. ՀԱ 1909. 160 խ և կ ձայների լծորդութեամբ միացնում է կիճ, կուճ «մարմարիոն» բառին։ Մառ, ИАН, 1917, 316 հյ. կիճ, ավար. գամած «քար» ևն բառերի հետ։ Ղափանցեան, Տեղեկ. ինստիտ. 2, 104 վրաց. խվինջի և կեն-ճի հոմանիշների հետ։ Պատահական նմանութիւն ունի փռիւգ. γίσσα «քար»։
• ԳՒՌ.-Ախց. Երև. Մկ. Տփ. խիճ, Ալշ. Մշ. խիջ, Տիգ. խիչ, Ոզմ. խէճ. նոր բառեր են՝ խճակ Չն. և խճակուտ Ջն. «քարոտ քարքա-րոտ կարծր գետին, որ դժուարութեամբ է փորւում».-կրկնական է Կր. խիճումիճ։
• ՓՈԽ.-Վրաց. ხიჭი խինի, ხვინჭი խը-վինճի «խիճ», քրդ. ❇ xīz «աւազուտ», գւռ. թրք. Ակն. xiǰ, xəǰ «մանը քարեր»։