hy    |   fr

Ատամնաթափ

s. adj.

forceps;
toothless;
— լինիմ, to lose the teeth.

ԱՏԱՄՆԱԹԱՓ ԼԻՆԵԼ Թափիլ ատամանց. զրկիլ յատամանց.

Որ զքարինս գգուէ, ատամնաթափ լինի. (Ոսկիփոր.։)