adj.

without bellowing, — roaring, — bleating.

adj.

Անբան, անբանական. անպատեհ. սնոտի.

Զանբառ խօսս մերժեա՛ ի քեն. զայն միայն խօսեա, որ քեզ օգուտ բերէ եւ ընկերին. Զի վայրապար խօսք՝ պոռնկութիւն է շրթանց. (Վրք. հց. ձ։)

cf. ԱՆԲԱՒ, իբր անասելի։

adj.

Որ ոչ բառաչէ. անմռունչ. ձան չի հանօղ, մունջ կեցած.

Անբառաչ գառամբն, որ զվրէժ անձին իւրոյ ոչ կարէր խնդրել. (Եփր. ել.։)